Blog
Het huis van de buren met tralies voor de ramen

Hier op het dorp is een rotavirusepidemie gaande. Ook onze kinderen zijn erdoor geveld, alle vier ongeveer tegelijk. Intussen zijn ze weer wat aan het opknappen, maar nog heel slapjes en natuurlijk wordt om alles gehuild. Broodnodig dus dat ze op tijd in bed liggen.

Jaap was er niet en ik vond dat ik het aardig voor elkaar had; half zeven en al drie kinderen onder de wol, alleen Arianne nog even instoppen. Toen hoorde ik roepen op straat (het fenomeen ‘bel’ bestaat hier niet).

Te groot

“Buurman, buurman, kleine buurman!” Zou hier mijn Corné van net zes jaar bedoeld worden? Hoogstwaarschijnlijk wel, want het was onze buurvrouw en ze stond voor ons huis.

Zij en haar volwassen dochter waren thuisgekomen en wilden graag naar binnen. Maar bij het van slot draaien van de deur bleef de sleutel halverwege muurvast zitten. Door het raam naar binnen klimmen was er niet bij, want van dat mooie traliewerk voor de ramen houdt dieven buiten, maar ook jezelf…

“Buurvrouw, leen me je zoontje alsjeblieft, dan kan hij door het raam naar binnen en een sleutel pakken!” Tja, Corné heeft zijn slaap hard nodig, maar de buurvrouwen vannacht op de stoep laten zitten is ook nogal wat. En Corné zelf, die vond het maar wat spannend om uit bed te mogen en in zijn eentje twee buurvrouwen te gaan helpen!

Al snel kwam hij terug. Zijn hoofd was te groot, het paste niet tussen de tralies door. Arianne zou wel passen…

Te klein

En dus ging ik met Arianne op weg naar de buren. Ja, haar hoofd paste tussen de tralies door. Alleen betwijfelde ik of zij de sleutel zou kunnen pakken, want het bleek om de sleutel te gaan die in de andere deur stak. Dat leek me nogal een klus voor een tweejarige. Maar ze durfde dat donkere huis niet alleen binnen te kruipen.

De gulden middenweg

Toen hadden we nog één kind over dat in aanmerking kwam: Helen. Met haar vier jaar is ze kleiner dan Corné, maar durft ze meer dan Arianne.

Zonder al te veel moeite lukte het om haar binnen te krijgen en haar in het donker (de lichtknopjes zaten hoog) naar de juiste deur te loodsen. Daar klonk heel wat gemorrel, het lukte niet om de sleutel uit de deur te halen. Maar na heel wat pogingen lukte het haar om de deur van het nachtslot te draaien en open te doen.

Ze leefde nog lang en gelukkig

O, wat waren de buurvrouwen opgelucht. Verlegen maar voldaan zei Helen zachtjes: “Graag gedaan”. Maar daar wilden de buurvrouwen niet van weten. Ze kreeg een dollar in de hand gedrukt. “Ga daar maar een lolly van kopen.”

En zo kwam ze terug bij haar broer en zusjes, de dollar vooruitgestoken. “Ik heb de deur opengemaakt en ik mag een lolly gaan kopen. Maar omdat jullie het ook geprobeerd hebben, mogen jullie ook.” En dus gaan we morgen wat lekkers kopen. Drie lollies voor drie kinderen die gingen helpen. En één voor Jacoline, omdat ze zo had gehuild dat mama weg was gegaan tijdens het bedritueel…