Blog
Baby met oma op omadag

Want Nijntje ging een slaapje doen, want Nijntje was best moe. Zo het boekje was uit, Sem gaf een grote gaap en stak het boek in zijn mond. Ik dacht dat hij moe was, maar Sem had andere plannen dan slapen.

Hij was heerlijk in bad geweest. Had gespeeld met de fles badschuim en sloeg gierend van het lachen op het water. Heerlijk rustig is hij daarna. Luier om, romper aan en in zijn slaapzak. Sem heeft zijn trukendoos uitgebreid. Gaat lief liggen met zijn knuffel en je bent de kamer nog niet uit of hij gaat staan en gooit de knuffel uit bed.

Ik ben een weekdier

Na 5 minuten huilen ga ik kijken en hopeloos strekt hij zijn handen uit naar zijn knuffel die zielig op de grond ligt. Na het ritueel driemaal herhaald te hebben – knuffel in zijn handen, liggen, dikke kus, staan, knuffel uit bed gooien – haal ik hem uit zijn bedje. Wat mijn kleinzoon betreft ben ik een weekdier. Hij eist zijn knuffel op en zit triomfantelijk bij mij op schoot.

De ogen van zijn moeder

Sem kijkt mij lief aan. Op wie lijkt mijn kleinzoon? Toen hij net geboren was zeiden drie vriendinnen los van elkaar ‘hij heeft jouw mond’. Trots dat ik was, maar inmiddels moet ik toegeven dat niemand meer enige gelijkenis ziet. Sem lijkt volgens mij ook niet op zijn vader. Ik heb zijn fotoboeken erbij gehaald en al wil ik iets bekends zien, ik zie het niet.

Sem heeft inmiddels een kaars, flessenopener en nu ook mijn leesbril te pakken. Ik pak alles met de routine van een ervaren oma uit zijn handen. Hij kijkt mij met zijn prachtige bruine ogen aan, onmiskenbaar de ogen van zijn moeder.

Herkenbaar driftig

Sem heeft twee ouders, vier grootouders en het kan niet anders dan dat dit prachtige mannetje alle goede genen heeft geërfd van zijn ouders en grootouders. Alhoewel, hij kan wel nogal overtuigend reageren als hij wat wil hebben, soms lijkt het wel op het driftige af. Herken ik toch nog wat!