Blog
Oma met baby op omadag

Op een prachtige vrijdag ben ik 2,5 uur wezen wandelen met mijn kleinzoon Sem. Het primaire idee was Sem in de buggy en ik op mijn wandelschoenen daarachter. De praktijk was anders. Sem gaf het ritme aan en bepaalde wat we wel en niet zagen en waar we wel en niet stopten.

Twee speeltuinen hebben we aangedaan. In de laatste een boterhammetje gegeten en met een grote appel in zijn knuisten vervolgden wij onze weg. Mijn kleinzoon wilde daarna de buggy niet meer uit. Hij zat schijnbaar lekker en had genoeg te zien.

Pak wind

Om een idee te geven wat hij allemaal zag: 750 fietsers, 300 brommers, 1000 auto’s inclusief bussen, grote auto’s en vrachtwagens (uitgesproken als ghag-ga-ge en veruit favoriet), 150 boten en zeker 30 vliegtuigen. En deze werden – ongelofelijk maar waar – één voor één aangewezen en benoemd.

In dit standaard rijtje kwamen gelukkig ook vogels voor en werd er af en toe een boom aangewezen. Na boom volgt altijd het woord ‘wind’ en direct daarachteraan ‘pak oma’. Knap hoor Sem, de wind waait inderdaad door de bomen, maar oma kan de wind niet voor je pakken lieve schat.

Met maatje 22 op het gaspedaal

Nadat wij thuis aangekomen waren wees Sem naar onze auto, ja Sem dat is onze auto (nummer 1001). En dan een subtiele verandering in zijn woordenschat ‘d’auto’. D’auto betekend ‘ in de auto’, heb ik zelf maar bedacht. Niets hield hem meer tegen, hij moest en zou nu wel uit de buggy en in d’auto. Als Sem iets helemaal geweldig vindt, dan is het wel in onze auto zitten. Handen aan het stuur en af en toe staan om met maatje 22 op een pedaal te trappen.

Ghag-ga-ge!

De vrijdag daarop zijn Guus en ik met Sem naar een geitenboerderij geweest. Voor mijn gevoel wel 1000 geiten, 100 varkens en heel veel kippen. Sem vond het prachtig en sprak iedere geit persoonlijk toe tot hij…… een vrachtwagen zag staan op het terrein.

Een VRACHTWAGEN binnen handbereik! Het liefste bleef hij in de buurt van de deze wagen. Iedere bezoeker moest het weten, ‘Ghag-ga-ge!’ zei hij en keek vol verwachting naar de voorbijgangers (kind of volwassene maakte niet uit). Meestal volgde er een reactie en bij geen reactie zei ik maar, ‘ja wat een grote auto hè Sem’. Een knikje en een stralende lach was mijn beloning.

Toen zijn vader Sem op kwam halen en bij hem naar de geiten informeerde zei hij alleen maar met een hemelse blik ‘Ghag-ga-ge!’.