Blog
Een baby krijgt ijs op het strand

Geef je ijs aan een baby? Op het moment dat ik mezelf de vraag stel, is het antwoord al niet meer relevant. Noah heeft zijn vingertjes namelijk al om het stokje van zijn ijsje geklemd, op een manier die verraadt dat hij niet van plan is deze lekkernij ooit nog af te staan.

We zitten op het terras bij zijn opa en oma en het is moordend warm. “Zijn er geen ijsjes?”, vraagt mijn broer en hij is al onderweg naar de vriezer. Zijn zoontje van 2 jaar springt gelijk overeind: “IJS!”. En dan komt er een doos waterijsjes tevoorschijn en krijgt iedereen, inclusief mijn neefje van 2, een ijsje. “Mag Noah ook?”, wordt er gevraagd. Ja, zeg dan maar eens nee.

Koekie!

En Noah geniet… Maar genieten doet hij ook als hij echt fruit eet. Hij roept de hele dag “appel!” (waarmee hij appel, nectarine of pruim bedoelt), “baan!” (banaan) en “abei!” (aardbeien, frambozen, bosbessen, bramen, …) Dus waarom zou ik hem dan een ijsje met een nep-fruitsmaak geven?

We proberen Noah zoveel mogelijk gezond te laten eten, wat ook ons dieet ten goede komt. Koek en snoep krijgt hij tot nu toe niet. Zolang hij het niet kent, merkt hij daar niks van. Maar ook hiervoor geldt dat er steeds vaker (sociale) gelegenheden zullen zijn waarop ik het hem moeilijk zal kunnen weigeren. Ik wil niet dat hij straks op een verjaardagspartijtje als enige niet mag snoepen. Voorlopig is hij gelukkig nog tevreden als hij “koekie” roept en een cracker of rijstwafel krijgt.

Pizza!

Noah heeft zijn ijsje op. Zijn gezicht en handen plakken, maar hij glundert. Hij gaat met zijn neefje met de auto’s spelen. Dan komt onze aanstaande vakantie in Italië ter sprake. Er wordt iets gezegd in de trant van “lekker veel pizza eten”. En ineens kijkt Noah op. Weer die glunderende blik: “pizza!”. Oh jee…