Blog
eerste zwangerschapstest

Louise schrijft over haar kinderwens als single. In het eerste deel ‘Een slimme meid begint op tijd’ beseft ze dat ze ook zonder partner een kind wil. In het vorige deel 'De eerste poging zwanger te worden' beschrijft ze haar eerste kunstmatige inseminatie.

Op de één of andere manier gaan de twee weken na de eerste inseminatie voorbij zonder dat ik er heel erg bij stil sta. Ja, ik ben me er van bewust dat ik eventueel zwanger kan zijn, maar op de één of andere manier geloof ik er niet zo in. Door mijn verhoogde prolactine gehalte en daarmee het stempel “minder vruchtbaar”, heb ik het idee dat een zwangerschap wel even op zich kan laten wachten.

Wel ben ik blij dat we de eerste poging gedaan hebben. Tegen het verhoogde prolactine wordt nu nog geen actie ondernomen. Pas na drie inseminatiepogingen zonder resultaat, zullen we een gesprek hebben met de gynaecoloog. Met haar kunnen we dan eindelijk op zoek gaan naar wat er wellicht mis is met mijn lichaam en kan ik medicijnen gaan slikken om de prolactine in mijn lichaam te verminderen. Dat is een fijn gevoel.

Gelijk de eerste keer zwanger?

Als ik twee dagen overtijd ben zitten we met z’n drieën in een cafeetje om lekker te lunchen, bij te praten en de verjaardag van één van de papa’s te vieren. Dat mijn ongesteldheid nog uitblijft is niet zo vreemd, omdat mijn cyclus wel vaker onregelmatig is. Wel denk ik al zittend te voelen dat mijn ongesteldheid er aan zit te komen. Of verbeeld ik het me alleen maar? Toch maar even naar het toilet lopen. Nee, ik ben nog niet ongesteld. We besluiten met z’n drieën om straks maar even langs mijn huis te gaan om onze allereerste zwangerschapstest te doen.

Zwangerschapstest

Thuis word ik toch een beetje zenuwachtig. De mannen trekken even een fles rode wijn open en ik ga ondertussen naar het toilet. Ik plas wat onwennig over het staafje van de test en zie eigenlijk direct dat de uitslag negatief is. Ik loop richting de huiskamer en laat de mannen op een nonchalante wijze zien dat het niet gelukt is. Ik leg het staafje op tafel en zeg “ik dacht het al”. Een mooi moment om een glas te vullen met een grote bel rode wijn. Ik sla het in één keer achterover. Wat een spanning!

Opluchting en spanning

Er gaan wederom, ik blijf een vrouw, verschillende gevoelens door me heen. Aan de ene kant ben ik blij dat het niet gelukt is. Het zou anders namelijk wel heel snel gegaan zijn. Aan de andere kant ben ik bang dat nu juist bevestigd is dat ik inderdaad minder vruchtbaar ben. Het is natuurlijk onzin om dit te concluderen na maar één inseminatiepoging, maar die gedachten gaan wel razendsnel door me heen. Ik heb de angst dat we wellicht nog heel veel pogingen moeten doen. En ik ben een héél ongeduldig persoon…

Kan ik het wel aan om maanden achtereen hiermee bezig te zijn? Wil ik een weg bewandelen waarin ik medicijnen moet slikken en hormonen moet gaan spuiten? Kan ik het emotioneel aan om iedere keer twee weken te wachten voor de uitslag en nog eens twee weken om weer een poging te wagen? Mijn emoties gaan duidelijk met me aan de haal. Is er een psycholoog, of nog beter, een psychiater in de zaal?

Over twee weken weer een kans…