Blog
De eerste poging zwanger te worden

Louise schrijft over haar kinderwens als single. In het eerste deel ‘Een slimme meid begint op tijd’ beseft ze dat ze ook zonder partner een kind wil. In het vorige deel ‘De eerste keer’ beschrijft ze de intake bij een vruchtbaarheidskliniek en heeft ze haar eerste positieve ovulatietest.

En dan is het zover…

Gisteren heb ik de eerste smiley gezien op de ovulatietest. Nu is het dus een kwestie van bellen om de volgende dag naar de kliniek te gaan. Het gaat gebeuren!

Op weg naar de kliniek

De papa’s en ik besluiten elkaar te treffen voor het werk van 1 van ons drieën. We zullen er samen naartoe rijden. Dit is een vreemde rit met spanning en opgetogenheid. Ik ben in de auto redelijk relaxed over de hele situatie. Op de een of andere manier is het nog steeds een vaag gegeven dat we straks misschien kinderen gaan “maken” via een buisje met sperma dat ingespoten gaat worden. Mijn hersenen kunnen het allemaal niet bevatten.

Spanning en emoties

Als we aankomen bij de kliniek, moet ik me legitimeren (gelukkig maar) en mogen we doorlopen naar de eerste etage. En dan is het wachten geblazen. Ik ben erg in mezelf gekeerd en zenuwachtig. De mannen lijken eerder opgetogen. Ze beginnen vol enthousiasme over een tijdschrift of een vakantie ofzo. Het ontgaat me compleet en het is ook een gesprek wat ik op dit moment helemaal niet wil voeren.

Ik wil het liefst dat iedereen even begrip heeft voor mijn angst en z’n kop dichthoudt. Al snap ik het ook goed dat iemand anders wellicht op een andere manier zijn zenuwachtigheid uit, maar daar kan ik nu weinig begrip voor opbrengen. Of wellicht is het een gevoel van eenzaamheid, omdat ik hier alleen ben en zij met z’n tweeën. Of vind ik het erg dat ik iets moet ondergaan en zij niet. Ik kan er de vinger niet precies op leggen, maar iets voelt niet goed. Aan de andere kant voelt het wel goed dat we nu eindelijk gaan beginnen. Oftewel, alle emoties gieren door mijn lichaam en uiten zich naar buiten door een koele houding. Ik snap dat niemand kan invoelen en uiterlijk kan zien hoe ik me nu voel.

Vreemde indeling van de kamer

Vervolgens word ik opgeroepen. Het is zover! De papa’s blijven achter in de wachtkamer en ik loop mee met de verpleegster. Ik moet me half ontkleden en zitten in een stoel met beugels. Het voelt ongemakkelijk dat de beugels van de stoelen gericht zijn naar de deuropening. Ik moet er niet aan denken dat een andere verpleegster even naar binnen komt en ik pontificaal met mijn benen wijd open op de stoel lig en de hele gang mee kan genieten. Vreemde indeling van de kamer. Zal wel gedaan zijn door een lekker praktische man die zich niet kan voorstellen dat een vrouw zich op deze manier, eufemistisch gezegd, toch iets minder goed kan ontspannen.

De dame van de kliniek checkt de naam en de geboortedatum van de papa van het sperma. Ja, dat klopt allemaal. Langzaam wordt de lange injectiespuit met sperma bij me ingebracht. Pffff, ik kan nu gewoon moeder zijn….. Terwijl ik dit schrijf ervaar ik dat weer als heftig. Wat een moedig besluit van ons drieën.

Het inspuiten

Het inspuiten duurt maar enkele seconden. Ik moet even blijven liggen met een doekje tegen mijn schaamstreek en vervolgens mag ik opstaan en me aankleden. Het is een vreemd gevoel dat er wat sperma naar beneden loopt met de gedachte dat dat van 1 van de papa’s is. Iemand waarmee ik nog nooit het bed heb gedeeld, maar wel zoiets intiems van heb ontvangen. Achteraf had ik dit bijzondere moment wellicht liever met z’n drieën willen ervaren, maar op de een of andere manier kon ik dat toen emotioneel nog niet aan. Ik kleed me weer aan en loop naar buiten.

Al lopend sluit ik me wederom af voor de buitenwereld. Ik moet dit even alleen verwerken, terwijl ik in aanwezigheid ben van de papa’s. Als we naar een cafeetje lopen, heb ik dubbele gevoelens. Aan de ene kant ben ik blij met onze eerste poging, aan de andere kant neem ik nu definitief afscheid van het idee dat ik ooit samen met een liefdespartner een kindje zou kunnen krijgen. Mijn lijf voelt gespannen en de eerste tranen lopen over mijn wangen. Ik heb geen idee hoe de papa’s mijn huilen ervaren, maak ik kan het even niet meer tegenhouden.

Over twee weken weten we of we met z’n drieën ouders worden….