Blog
vrouw aan het water, verlies van doodgeboren kindje verwerken

Supergelukkig. Totaal in de wolken was mijn cliënte, toen bleek dat ze na 10 jaar proberen zwanger was. Ze was inmiddels al 16 jaar getrouwd en ergens in het verre verleden waren zij en haar man begonnen met ‘oefenen’, in de hoop hun babywens in vervulling te zien gaan.

De jaren verstreken en daarmee ook de behandelingen. Van maand in maand uit onzekerheid, naar IUI, totdat ze bij IVF uitkwamen. De tweede keer was het raak! Een mooie tijd begon waarin zij en haar man zich eindelijk konden voorbereiden op de komst van hun zo lang gewenste baby.

Bevallen van een overleden kindje

De weeën dienden zich aan en ze gingen naar het ziekenhuis. Ze waren blij dat het zo ver was! De nacht kroop langzaam voorbij en ze probeerden tussen de weeën door wat te slapen. De bevalling wilde niet echt doorzetten.

Tegen de ochtend werd ze weer gecontroleerd en toen werd het duidelijk… Deze voldragen, zeer gewenste baby, was die nacht in haar buik overleden.
Ze moest op die donkere ochtend in haar leven bevallen van een dood kindje. Onverwachts, na een goede zwangerschap zonder grote complicaties.

Opnieuw zwanger

En zo kwam mijn cliënte ongeveer 8 maanden erna bij mij in de praktijk. Je kunt je voorstellen: gebroken en getraumatiseerd.

Wat het voor haar nog lastiger maakte, was dat ze inmiddels weer 3 maanden zwanger was. Ze was opnieuw het traject van IVF ingegaan en bleek direct zwanger.

Rouw en trauma

Ze was angstig om deze baby ook te gaan verliezen. Ze was somber om het verlies van haar eerste baby en getraumatiseerd. Ze had het gevoel de artsen niet te kunnen vertrouwen, terwijl ze over een paar maanden wel weer aan hen ‘overgeleverd’ zou zijn als deze baby zich aandiende.

We kwamen er samen op uit dat we niet konden beginnen met traumaverwerking. Het zat nog te hoog en we wilden op geen enkele manier haar stressniveau tijdens deze zwangerschap nog meer verhogen.

Stabiliseren

We zijn begonnen met basistechnieken om haar emoties te stabiliseren en meer onder controle te krijgen. Ook onderzochten we samen welke niet-helpende gedachten ze moest proberen om te zetten naar meer helpende gedachten. Het praten over het verlies van haar eerste kindje gaf haar ruimte om dit een gezond plekje te geven. Er was ruimte voor de emoties die horen bij het verlies van een dierbare: verdriet, ongeloof, onmacht en boosheid.

Langzaamaan kon ze zich meer gaan richten op de komst van haar tweede kindje. Dat wilde niet zeggen dat dit volledig zonder angst was, absoluut niet. Ze kon haar angst echter wel verdragen. Dat is wat zij geleerd had.

Angst en verdriet mogen er zijn. Hoe meer ze worden weggeduwd, hoe groter ze worden. Juist door emoties onder ogen te zien en te accepteren worden ze draaglijker. Emoties zijn menselijk!

Judritza

Hallo! Ik ben Judritza, kinder-en jeugdpsycholoog en moeder van een zoon. In mijn dagelijks leven heb ik zowel op professioneel als privégebied te maken met kinderen en alle uitdagingen die daarbij komen kijken. Ik schrijf blogs over de bijzondere dingen die ik met kinderen meemaak in mijn praktijk ‘Koersvast’, de mentale processen die het ouderschap met zich mee brengen en hoe daarmee om te gaan.