Blog
De eerste keer

Louise schrijft over haar kinderwens als single. In het eerste deel 'Een slimme meid begint op tijd' beseft ze dat ze ook zonder partner een kind wil. In het vorige deel 'Net als bij Sara' bespreekt ze met wat er allemaal op je afkomt wanneer je samen met een homostel besluit co-ouder te worden.

We hebben alle drie de behoefte om redelijk rap de eerste poging te gaan wagen. We hebben meerdere opties; via de natuurlijke weg, zelfinseminatie of via een kliniek.

De eerste optie laten we lachend afvallen. Dat is niet de bedoeling! Ik spreek uit dat ik het meest voel voor de laatste optie. Dit omdat ik al bekend ben bij de kliniek (ik heb daar een voorlichtingsbijeenkomst bijgewoond en op een lijst voor een donor gestaan) en omdat ik bang ben dat mijn verhoogde prolactine nog weleens zou kunnen zorgen voor een medische molen. Ook vind ik het prettig dat het sperma gecontroleerd wordt op kwaliteit en eventuele soa’s.

Ik wil er graag snel bij zijn als er bij één van ons fysiek iets mis is. Je hoort namelijk vaak dat stellen al maanden pogingen wagen om er vervolgens achter te komen dat er iets mis is. Tenslotte is het op deze manier erg praktisch dat niet iedereen precies op het moment van de ovulatie aanwezig hoeft te zijn. Het zal je maar gebeuren dat de papa’s net op dienstreis of vakantie zijn… Gelukkig vinden de papa’s in spe het ook een goed idee om met de kliniek in zee te gaan.

Bij de vruchtbaarheidskliniek

De procedure bij de kliniek gaat rap. We hebben een intake-gesprek en een verplicht gesprek met een psycholoog. Daarna volgen 5 momenten waarop sperma moet worden afgenomen. Binnen ongeveer 2 maanden is dat allemaal gepiept.

En nu ben ik aan de beurt… Bij de volgende stap moet ik een zogenaamd start-gesprek hebben en daarna is het wachten op de eerste ovulatie. De datum voor het startgesprek staat al enige tijd geel gemarkeerd in mijn agenda, wanneer ik door de kliniek gebeld wordt. De dame aan de andere kant van de lijn vertelt me dat de afspraak niet door kan gaan omdat de verpleegster ziek is. Ik kan wel janken!

Ik was er emotioneel helemaal klaar voor en dan krijg je dit. Ik heb, waarschijnlijk iets te onvriendelijk, laten weten dat ik erg teleurgesteld ben en of er geen vervanger is. De volgende ochtend word ik teruggebeld met het bericht dat er toch nog een mogelijkheid voor me is om langs te komen. Dat is fijn! Het grappige is dat mijn stelligheid daarna vaak gepaard gaat met twijfel. En dat blijft ook dit keer niet achterwege: gaat dit allemaal niet veel te snel? Ik schuif die gedachte snel weer weg. Hoeveel langer dan 6 jaar kun je wikken en wegen?

Een schitterende en duidelijke smiley

Vanaf dag 8 van mijn menstruatie moet ik nu iedere ochtend plassen over een testje om te meten of ik ovuleer. Dit kan ik zien door het verschijnen van een smiley. Ik bericht de papa’s iedere dag dat er geen smiley te zien is. Ze blijven er rustig onder.

En dan is het raak. Een schitterende en duidelijke smiley. Nu is het een kwestie van de kliniek bellen en morgen op de stoep staan. Het gaat nu dan echt gebeuren…