Blog
De echo in het ziekenhuis

In haar vorige blog Echo's, echo's en nog eens echo's schreef Renee dat ze tijdens de 20-wekenecho te horen kreeg dat er een kalkspatje op de echo te zien was. Ze konden binnen twee dagen al terecht in het ziekenhuis voor een echo bij de gynaecoloog. Was het zo erg?!

Twee dagen later zaten we in de wachtkamer van het ziekenhuis toen de receptioniste naar ons toe kwam. Er was iets misgegaan met het maken van onze afspraak. De gynaecoloog in kwestie moest eerst ‘nog even een keizersnede doen’. Of dat we het vervelend vonden om nog even te wachten. Het maakte ons allemaal niet meer uit, we wilden alleen maar weten of alles goed was met ons dochtertje.

‘Het kalkspatje’

Na zo’n anderhalf uur wachten werden we opgehaald door de gynaecoloog. Pfff de moeder in mij hield het niet meer. Hup die gel op mijn buik en kijken maar! Opschieten meneer de gynaecoloog, de beleefdheden komen later wel. Maar nee, eerst werden we gerustgesteld en kregen een uitleg over de te maken echo. Super professioneel natuurlijk, maar in dit geval verspilde moeite. Ik was alleen maar bezig met wat we op de echo zouden zien en wat hij daarover te zeggen zou hebben. Gelukkig was ik niet alleen en lette mijn vriend wel goed op.

Echofoto met kalkspatje
Het kalkspatje op de echofoto
De echo was een iets uitgebreidere variant van de 20-wekenecho. Het kleine mensje in mijn buik werd weer van top tot teen bekeken. Het was inderdaad nog steeds een meisje en alles zat er op en aan. Het kalkspatje was duidelijk te zien. Het was een wit plekje van twee bij twee millimeter, onder de galblaas bijna tegen haar buikwand aan. De benaming ‘kalkspatje’ is gebaseerd op het feit dat het plekje wit uitstraalde op de echo net als botten een witte kleur hebben op een echo. Vermoedelijk betrof dit plekje dus botstructuur of kalk.

De gynaecoloog bekeek onder andere of er geen bloed door heen liep en of het niet in verbinding stond met een orgaan. Dit was allemaal niet het geval. Eindconclusie: de gynaecoloog wist het eigenlijk ook niet, maar maakte zich geen zorgen en dat moesten wij dus ook niet doen. Hij kon natuurlijk nooit 100% garantie geven, maar hij achtte de kans klein dat alsnog zou blijken dat er wel iets aan de hand was. Hij wilde ons wel in week 30 nog een keer zien om te bekijken of het plekje was gegroeid, veranderd of verdwenen.. Ik was nog niet helemaal gerustgesteld en hoopte maar dat het snel week 30 zou zijn. Bijzonder om te merken dat ik me al helemaal moeder voelde over dat kleine mensje in mijn buik en haar tegen alles wilde beschermen.

En de laatste check

In week 30 wederom een echo gehad, het kalkspatje was iets gegroeid, maar dat was niet vreemd aangezien ons meisje ook was gegroeid. De gynaecoloog maakte zich wederom geen zorgen en gaf aan dat een vervolgafspraak gedurende de zwangerschap of na de bevalling wat hem betreft niet nodig was. Volgens hem zou onze dochter het kalkspatje niet eens opmerken.

Ja garantie heb je nooit natuurlijk, maar toch waren we gerustgesteld. Al die echo’s zijn leuk, maar de techniek is tegenwoordig zodanig dat je soms bijna te veel ziet. Maar goed wat dit kalkspatje nou was en hoe zoiets kan ontstaan dat wist ik nog steeds niet. Maar dit gold ook voor de gynaecoloog en de echoscopiste…

Mamablogger Renee

Renee (1983) is moeder van een sprankelende dochter en zoon, en gek op schrijven. Ze blogt er vrolijk op los, puttend uit haar grootste inspiratiebronnen; haar kinderen en het moederschap an sich.