Blog
Bevallingsverhaal met scheurende vliezen

De meeste bevallingen beginnen met weeën. De bevalling van mijn zoon echter niet. Hij heeft voor zijn geboorte (gelukkig) al een eigen willetje. Hoe dan ook, na 9 maanden voorbereiden, wachten en aftellen gaat de bevalling beginnen!

Vruchtwater

Er is een kleine groep vrouwen waarbij de bevalling begint door een scheurtje in de vliezen. Dus geen plas water op de grond, maar af en toe een stroompje of druppel. En ja hoor, ik hoor bij deze groep. Twee weken voor de uitgerekende datum heb ik het idee dat ik vocht verlies. Hmmm, wat zou het zijn?!

Na een dag twijfelen bel ik de verloskundige. Zij komt langs om te testen of ik vruchtwater verlies. Het wattenstaafje dat hiervoor gebruik wordt, wordt zwart als het in aanraking komt met het vruchtwater. Na het testen lijkt wel alsof het staafje door de houtskool is gegaan. Het is dus echt vruchtwater, geen twijfel mogelijk.

Medische indicatie

Helaas beginnen de weeën niet binnen 24 uur vanzelf en krijg ik een medische indicatie. Door het scheurtje is er kans op een infectie. Wat baal ik hier van. Ik was zo tevreden over het contact met beide verloskundigen en had één van hen graag bij de bevalling gehad. Nu wordt ik overgedragen aan het ziekenhuis.

Onderzoek

De volgende dag gaan we naar het ziekenhuis voor onderzoek. Er wordt een ECG van het hartje van de baby gemaakt. De hartslag is zoals het verwacht wordt, dus hij of zij maakt het nog goed. Verder wordt er bloed geprikt. Tot slot wordt er een echo gemaakt om te controleren of er nog voldoende vruchtwater voor de baby is. Er zit nog op meerdere plaatsen vruchtwater, dus daar zijn geen zorgen om. Onze baby kan nog prima vertoeven in mijn baarmoeder.

Inleiden van de bevalling

De gynaecoloog besluit over te gaan tot het inleiden van de bevalling. Wij moeten de volgende dag om 6.00 uur naar het ziekenhuis bellen of we kunnen komen. Er moet namelijk wel plek voor ons zijn in één van de kraamsuites. Het inleiden van de bevalling kan wel 2 dagen duren, waarschuwt de gynaecoloog ons. Wij kijken elkaar aan en denken; nee hè, hoe houden we dat vol?! En waarop lig je dan te wachten? Ja op de weeën, maar geen idee wat ik me daarbij moet voorstellen.

We lopen het ziekenhuis uit en besluiten om nog een terrasje te pakken. Terwijl we zitten te eten in de zon, dringt langzamerhand het besef door dat wij over maximaal 2 dagen dan toch echt ouders zullen zijn. Het zal blijken dat we niet eens 2 dagen hoeven te wachten…

In “Bevallingsverhaal Suzanne deel 2” lees je over de ontsluitingsfase van Suzanne.