Blog
bevallingsverhaal ontsluiting

Suzanne vertelde eerder in "Bevallingsverhaal Suzanne deel 1" over haar scheurende vliezen en de beslissing van de gynaecoloog om de volgende dag de bevalling in te gaan leiden.

Wat ga je doen op zo’n laatste dag voor de geboorte van je kind?! Ik sta in het kamertje en kijk naar het wiegje. Wat een heerlijk gevoel dat daar dan toch heel spoedig onze baby zal liggen.

Zwaartekracht

Na het eten krijg ik buikpijn. Ha dat is mooi, een teken dat mijn lijf zelf ook alvast aan de slag gaat. Dit komt naar mijn idee goed van pas bij het inleiden de volgende dag. De docente van mijn zwangerschapsyoga had mij meegegeven dat het de bevalling ten goede komt als je blijft bewegen en zo veel mogelijk staat, dan helpt de zwaartekracht je mee. Dus strijk ik een paar overhemden om de tijd door te komen.

Weeën?!

Nog steeds heb ik geen idee wat ik me moet voorstellen bij een wee. Maar aan het einde van de avond begint me iets te dagen. De buikpijn wordt gedurende een minuut erger en trekt 5 minuten weg, om vervolgens weer terug te komen. In slaap vallen lukt niet en de TV stoort me. Na een uur besluiten we het ziekenhuis te bellen. De verpleegkundige nodigt ons uit om langs te komen, zodat we kunnen kijken hoe het er voor staat.

Weeënactiviteit

In het ziekenhuis aangekomen wordt er een ECG van de hartslag van onze baby gemaakt. Ook krijg ik een band om mijn buik om mijn weeënactiviteit te meten. Na een half uur komen de verpleegkundige en verloskundige terug. We krijgen de mededeling; “Het valt er nog niet uit hoor”. Ik voel me erg bezwaard en heb het gevoel dat ik me heb aangesteld. We kunnen in de kraamsuite overnachten zodat we daar kunnen wachten op het inleiden de volgende ochtend.

Opvangen weeën

Ik heb ongeveer vijf minuten in bed gelegen, maar hield het er niet uit. De daaropvolgende twee uur schuifel ik door de kamer heen. Als dit pas het begin is, begin ik toch een beetje bang te worden voor wat nog komen gaat. Ondertussen probeer ik te blijven denken ‘elke wee brengt me dichter bij mijn kind’, een uitspraak van mijn yogadocente. Om me goed te blijven ontspannen ga ik even onder de douche. Dat warme water is heerlijk en ik knap er wat van op. Toch vind ik het opvangen van de weeën heftig en maak ik mijn vriend wakker om af te spreken dat ik toch wel medicatie wil tegen de pijn.

Ontsluiting

Vijf uur na binnenkomst meldt de verloskundige quasi verbaasd dat ik 7 cm ontsluiting heb. Oke, onze baby komt er niet uitvallen, maar is dus zeker wel onderweg! Wat een opluchting om dat te horen. Ik krijg gelijk weer moed voor het laatste stukje. Het idee van pijnbestrijding wordt gelijk weer overboord gegooid. Terwijl ik over het bed heen hang en mijn vriend over m’n rug wrijft, komen de volgende centimeters er bij. Op naar de volgende fase van de bevalling.

Lees ook deel 3 van het bevallingsverhaal van Suzanne.