Blog
Silhouette van een gezin

Alle begin is moeilijk. Een eerste dag bij je nieuwe werkgever. Een eerste date. Voor het eerst fietsen zonder zijwieltjes. We weten het, en toch vergeten we het. Ik althans wel.

Twee weken na de geboorte van ons eerste kindje sta ik huilend onder de douche: ‘Ik-snik-kan-snik-dit-snik-niet! En ik wil dit niet!’ Mijn man mompelt: ‘Well, sweety, now it’s a bit too late’. Ik stap druipend vanonder de douche en kijk naar de krijsende larve in zijn armen.

Onvoorwaardelijk

Ik vraag me af hoe ik ooit van haar kan houden. Zoals de boekjes zeggen: onvoorwaardelijk. Op dat moment voel ik alleen onvoorwaardelijke paniek en een onvoorwaardelijke take-over van mijn lichaam en mijn leven. Ik heb geen leven meer. Ik kan verdomme niet eens rustig douchen. Ik heb verdomme niet eens tijd om een kopje koffie te zetten ’s ochtends. Ik heb verdomme geen tijd meer. En als ik tijd heb, google ik me suf op koemelkallergie, voedingsschema’s en postnatale depressies.

Enkele weken later lacht ze voor het eerst. Met die eerste lach verdwijnen ook de ergste darmkrampen. En mijn ergste paniek. Ik heb weer tijd om een kopje koffie te zetten ’s ochtends. En ik probeer dan vooral niet te googlen op reflux, eczeem en postnatale depressies.

Een ezel..?

In verwachting van de tweede hoor ik goede verhalen. Dat je relaxter bent bij een tweede. Dat je meer weet, meer geniet en minder zorgen hebt. Ik ben hoopvol. Een ezel stoot zich immers niet twee keer aan dezelfde steen. Ik zeg stoer: ‘Het wordt even op de tanden bijten, that’s all’. Die krijsende larve wordt een te gekke, te lieve, te leuke peuter. Waar ik meer van hou dan welke moeder uit welk boekje dan ook. Met dat in mijn achterhoofd, kan ik alles aan.

Maar ik vergeet alles. De tweede krijsende larve krijst harder, heser, hoger en veel vaker. En de peuter gaat er soms ook van krijsen. En ik zeg tegen mijn man: ‘Ik-snik-kan-snik-dit-snik-niet! En ik wilde dit niet! Jij wilde een tweede, het is jouw schuld!!’ Dit keer mompelt hij niet eens iets terug. Ik voel geen liefde, voor niemand, en zeker niet voor mezelf.

En nu denk je natuurlijk: ze gaat schrijven over die eerste lach van de tweede larve. Dat daardoor alles ook weer goedkwam. En dat deed het ook, ongeveer. Met zijn lach brak zeker de zon door. Met zijn lach verdwenen weer de ergste darmkrampen. En met zijn lach begon onze relatie als moeder en kind meer ontspannen te groeien.

Alle begin is moeilijk, alles opnieuw doen ook

Wat ik wil zeggen is: alle begin is moeilijk. Maar alles weer opnieuw doen, alles nog een keertje doen, ook. Net zoals een tweede keer een relatie beginnen. Of op een nieuwe plek gaan wonen en het je opnieuw thuis moeten maken. Of een tweede kind krijgen dus. Met die eerste er gewoon bij. Ik vond dat ik relaxter moest zijn. En dat was ik niet. Dat ik meer moest genieten. En dat deed ik weer niet. En dat is verdomme ook moeilijk.

Ik ben Joyce, 35, getrouwd met een Zimbabwaan, en net verhuisd van Amsterdam naar Zeeland (waar ik ooit geboren ben). We hebben een dochter van net 3 jaar en een zoontje van bijna 2 maanden. Ik ben theaterdocent van beroep, maar sinds de geboorte van mijn 2e nog even thuis.