Blog
Baby met buikgriep

Vrijdagavond laat. Waar we bang voor zijn, gebeurt. Onze kleine man van drie maanden spuugt zijn ledikant onder. Heeft hij de buikgriep toch van ons overgenomen. Wat we ook proberen, eten doet hij niet meer. Braken des te meer. Hieronder een stuk over mijn kansloze poging om zijn buikgriep te voorkomen en te genezen.

Persoonlijke hygiëne

De wasmachine draait op volle toeren en de sterilisator brengt de meeste tijd door in de magnetron. Mijn handen heb ik zo vaak gewassen dat ze blijvend steriel en gerimpeld zijn geworden. Toch minimaliseer ik de aanrakingen met mijn kind. Geen kus op de wang, geen vliegtuigje spelen of hangbuikzwijn. Voor ons beiden niet eenvoudig nu zijn aanhankelijkheid toeneemt, omdat hij zich duidelijk rot voelt.

Voeden

Noël is vanaf zijn geboorte geen gemakkelijke eter. Ondanks verwoede pogingen hem in een ritme te krijgen, houdt hij moeiteloos zijn eigen onnavolgbare eetpatroon aan.

Nu de buikgriep heeft toegeslagen, spuugt en poept hij alles uit. Ik probeer hem van alles te geven; ORS, water, verdunde voeding. Lusteloos duwt hij zijn tongetje naar buiten, een duidelijk teken dat hij er niet aan wil. Als hij 30cc op heeft, vier ik dat als een overwinning. Tot hij zijn voeding weer uitspuugt.

Bezoek aan de huisarts

Na ruim een dag waarin Noël weinig binnenkrijgt, belt mijn vriendin in het weekend toch maar de huisartsenpost. We zijn opgelucht dat we op bezoek mogen komen. Aan de onderzoekstafel velt de huisarts haar diagnose. We worden naar huis gestuurd, als het erger wordt mogen we terugkomen.

Na een nacht radbraken is Noël veranderd in een klein spookje. Met tegenzin bellen we weer naar de huisartsenpost en ditmaal zijn we vastberaden ons niet weg te laten sturen. Een andere arts dan de vorige keer verwijst ons direct door naar de Spoedeisende Hulp.

Ziekenhuis

In een heel groot bed wordt een klein mannetje vervoerd naar de negende etage. Hij krijgt een mooie kamer voor zichzelf. De verpleegkundige is zeer begaan met hem, ze heeft een dochtertje van dezelfde leeftijd. Ze vraagt of we erbij willen zijn als ze zijn sonde inbrengt. Ik pas, dat kan ik niet aan. Mijn vriendin gaat mee om zijn hoofdje vast te houden bij het inbrengen van zijn slangetje via zijn neus.

Moeder en zoon keren even bleek terug. “Dat doe ik nooit meer”, zegt Jay-Jay. Haar hart brak bij zoveel angst en paniek.

Baby met buikgriep
Arme Noël, met een sonde in z’n kleine neusje

Hersteld?

Uiteindelijk heeft kleine Noël drie dagen in het ziekenhuis gelegen aan de sonde en nog zeven dagen last gehad. Na een kort herstel werd hij dagen later weer ziek, waarbij hij zijn oma en tante aanstak.

Nu ik dit schrijf, drinkt hij als een wilde. En toch, bij elk gek geluidje denk ik: hij moet toch niet weer spugen? Ze zeggen ‘Kleine kinderen, kleine zorgen’, maar ik vrees voor wat er nog gaat komen.

Voor nu maakt hij ons weer gelukkig met een schaterlachje en een klein tandje dat doorkomt.

Papablogger Arno

Hoi ik ben Arno, ik leef samen met mijn pasgeboren zoon Noël, hond Draak en mijn verloofde Jay-Jay. Vaak is het thuis een bende met vrienden en familie die over de vloer komen en als het een keer rustig is kijken we urenlang Netflix. Sporten is erbij ingeschoten maar pakken we echt een keer op. Na het verlies van ons eerste kindje Benjamin na 16 weken zwangerschap ben ik in 2016 gaan schrijven. En waar het over gaat? De ontdekking van het vaderschap en de verrassende zaken die daarbij komen kijken. Soms rauw, soms vrolijk, altijd met liefde.