Blog
Afrikaans-jongetje-huilt

Als je een baby hebt, krijg je vaak te horen hoe het er in andere culturen aan toe zou gaan. Populair is vooral ‘In Afrika...’. Waarschijnlijk om me erop te wijzen dat ik naar m’n moederinstinct moet luisteren en de natuur de boel moet laten regelen. Als moeder voel je immers 'álles' aan. En moederschap is iets 'natuurlijks'.

In Afrika komt de borstvoeding toch ook altijd op gang..?!

Na mijn keizersnede komt de borstvoeding niet goed op gang. De verloskundige suggereert een oxytocine-spray, die de toeschietreflex op gang helpt. Maar de gynaecoloog geeft als antwoord: “Niet nodig, in Afrika komt de borstvoeding ook altijd op gang.” Dat verbaast me. Mogen we de natuur geen zetje geven? En wat was mijn keizersnede dan? (Veel meer dan een zetje, maar goed!)

Oermoeder

We hebben, denk ik, het beeld van een soort oermoeder in ons hoofd. En die zetten we vaak in Afrika, of in een ander ver continent, maar vaak Afrika. Blijkbaar associëren we dat met natuurlijk moederschap? Het leuke is: ik heb Afrikaanse schoonzussen. Tijd voor een oermoeder check-up:

  1. Bevallen
    Doen mijn schoonzussen het liefst in het ziekenhuis, vinden ze veiliger.
  2. Voeden
    Er wordt vooral ‘s nachts borstvoeding gegeven, overdag wordt het al snel moedermelk uit de fles in verband met het drukke bestaan van de vrouwen.
  3. Dragen
    Doen ze als ze onderweg zijn. In huis moeten de baby’s in hun bed. Want, appt een schoonzus: “Else you won’t get anything done, dear!”

Ze klinken behoorlijk rationeel, die schoonzussen van me. En hun baby’s huilen trouwens wel. Ik vermoed dat ze ook een oxytocine-spray zouden gebruiken om de boel op gang te helpen.

Oerbron

Waarom moet alles ineens op gevoel als je moeder wordt? In een wereld van cijfers en feiten moet je na de bevalling ineens omschakelen naar… ja, naar wat eigenlijk? De oerbron? Dat zijn we helemaal niet meer gewend. En ik vond die dus best lastig te vinden. Mijn oerbron was Google.

Wat voel je zelf?

Op bijna al mijn babyvragen aan babyexperts kreeg ik als antwoord: ‘Maar wat voel je zelf?’ Eh… als ik alles zou aanvoelen, zou ik toch geen vragen stellen? Zelfs kinderartsen vroegen naar mijn moedergevoel. Jaren studie versus een hormonaal trillend en behoorlijk overbezorgd kompas, really?

Hoofd en hart

Natuurlijk zoek ik een balans tussen dat wat ik lees, denk en dat wat ik voel. Er zijn gelukkig onderbuikgevoelens die me op weg helpen. Maar ik heb daarnaast echt feiten, forums en boekjes nodig. Ja, ik lees Ria Blom en check Gina Ford (Wie? Google ze!). Die info probeer ik vanuit mijn instinct en op mijn eigen manier toe te passen, dat wel.

Zo modder ik lekker wat aan. En denk ik maar: een mama heeft een hart én een hoofd. Een hersenpan én een onderbuik. En ach, helaas ook een onderkin.

Ik ben Joyce, 35, getrouwd met een Zimbabwaan, en net verhuisd van Amsterdam naar Zeeland (waar ik ooit geboren ben). We hebben een dochter van net 3 jaar en een zoontje van bijna 2 maanden. Ik ben theaterdocent van beroep, maar sinds de geboorte van mijn 2e nog even thuis.