Blog
Blogger Arno vertelt over vijf obstakels van het vaderschap

Direct na de geboorte van mijn zoon schoot de gedachte door mijn hoofd: kan ik dit wel? Natuurlijk heb ik weleens een baby vastgehouden, maar echt soepel ging dat niet. Vooraf had ik me gedegen voorbereid met behulp van vakliteratuur zoals 'Buskruit met muisjes' en 'Baby’s voor dummies'. Nu de eerste weken erop zitten moet ik zeggen dat ik overweldigd en dankbaar ben. Wat een avontuur! Bij elk avontuur horen wel de nodige obstakels... Hier een paar die ik tegen kwam.

Oppassen voor wildplassers

De kraamzorg kan mijn gestuntel niet langer aanzien en neemt mij apart. “Het is simpel Arno,” zegt ze, “a happy wife is a happy life.” Daar hoort een bepaald regime bij van stofzuigen, swifferdoekjes, glorixflessen, babydoekjes en fijne wasprogramma’s. Ik leer rompertjes vouwen en ook in verschonen krijg ik handigheid.

Het hoogtepunt was de dag dat ik vroeg in de ochtend op mijn werk moest zijn. Ik had gedoucht, deo onder mijn oksels gespoten, overhemd netjes gestreken en voeding gegeven. Ik hoefde hem alleen nog maar een schone luier om te doen. Professioneel ving ik het wildplassen op, alleen bij het onderschuiven van zijn schone luier poepte hij me onder. Er restte mij niets anders dan een bericht te sturen naar mijn baas dat ik door ‘privéomstandigheden’ later op werk zou zijn.

Ochtenddienst

Midden in de nacht schrik ik wakker van het gekrijs van een baby. Slaapdronken vraag ik me af waarom er niemand wat doet aan dit terrorkind. Dan dringt het langzaam tot me door dat ik al een aantal dagen vader ben van een prachtige zoon met stembanden. In de hoop het geluid te dempen, trek ik de dekens ver over mijn hoofd, om vervolgens te wachten. Hij kan dit volume toch niet lang volhouden?

Van opzij krijg ik een beuk tussen mijn ribben. Het is mijn vriendin. “Zou jij er niet eens uit gaan, het is jouw beurt.” Ik wil met een irritant toontje haar woorden “het is jouw beurt” herhalen. Net op tijd bedenk ik mij de wijze woorden van de kraamzorg: “A happy wife is a happy life”.

Annexatie

In steeds rapper tempo annexeert de baby het huis. Het rommelhok gaf ik na korte strijd al op. Nu neemt de overname grotere vormen aan. Mijn grote liefde, de schaapsleren stoel, is getransformeerd tot box vol knuffels. Aan mijn eigenhandig gebouwde eikenhouten tafel staat een kinderstoel met newbornset. Laatst zag ik hoe het stoere gewei gebruikt werd om een speentje en een slabbetje aan te hangen.

In een poging te redden wat er te redden viel, startte ik aan een terugtrekkende beweging naar de berging. Tot mijn vriendin mij stopte: “Wanneer ga je dat nog gebruiken?” Beteuterd keek ik toe hoe de stoel voor 150 euro overging naar de handen van vreemden. Op hetzelfde moment zag ik één van de eerste lachjes om de mond van mijn zoon.

Routine

Op de achterbank hoor ik een opkomend krijsje vanuit het autostoeltje. “Waar had jij de luiers gestopt, schat?” vraagt mijn vriendin. Een half uur zijn we onderweg om eindelijk weer eens wat buitenshuis te doen en we moeten omdraaien voor een luier. Ik zweer dat zij de laatste had gepakt en gebruikt. Ik probeer de discussie te winnen, maar dat zet weinig zoden aan de dijk.

Ik moet wennen aan het door mij zo gevreesde onderdeel ‘routine’. Als ik nu het huis uit ga met de kleine doe ik een check op de twintig noodzakelijke items in de luiertas. Toch liep ik nog een keer het huis uit met het gevoel wat te missen. “Heb jij de baby?” vroegen we tegelijkertijd aan elkaar.

Tijd voor mezelf

Voorzichtig leg ik mijn zoon na zijn avondvoeding in de wieg. In doodse stilte wens ik dat hij gaat slapen, zodat ik de tijd heb samen met mijn vriendin. Ik vraag waar ze zin in heeft. Vol goede moed nemen we plaats achter de tv in een poging wakker te blijven en te genieten van een wijntje.

Al snel merk ik dat ik de strijd van de slaap ga verliezen. Door het schokken van mijn lijf zegt ze: “Niet in slaap vallen hè.” “Hmhm” krijg ik er nog net uit, en ik probeer mijn ogen weer te openen, tot ze als bakstenen naar beneden vallen. Bij de aftiteling word ik wakker en spoel een stukje terug. “Wat een ongelooflijk einde” zeg ik tegen mijn meisje als ik haar wakker maak. Ik voeg eraan toe: “Jammer dat je in slaap was gevallen.”

Papablogger Arno

Hoi ik ben Arno, ik leef samen met mijn pasgeboren zoon Noël, hond Draak en mijn verloofde Jay-Jay. Vaak is het thuis een bende met vrienden en familie die over de vloer komen en als het een keer rustig is kijken we urenlang Netflix. Sporten is erbij ingeschoten maar pakken we echt een keer op. Na het verlies van ons eerste kindje Benjamin na 16 weken zwangerschap ben ik in 2016 gaan schrijven. En waar het over gaat? De ontdekking van het vaderschap en de verrassende zaken die daarbij komen kijken. Soms rauw, soms vrolijk, altijd met liefde.